Menu

Website onderhoud

Zoals u wellicht heeft gemerkt, is onze website veranderd.

Deze is opnieuw gemaakt op een ander CMS platform en daar komen altijd wat problemen uit naar voren. Daar wordt nu hard aan gewerkt en verwachten deze op korte termijn te hebben opgelost.

Zo zijn nog niet alle bijdrages zijn teruggeplaatst, dit gebeurd in etappes, met name ’s nachts. Mist u nog een bijdrage, dan kunt u dit doorgeven, wij zullen u dan informeren wanneer deze is teruggeplaatst.

Het bestellen van bloemen, gaan we ook nog vereenvoudigen. Mocht het bestellen van een bloemlegging niet lukken, neemt u dan contact met ons op.

Onze excuses voor het eventuele ongemak.

Bijdragen

De volgende bijdragen zijn door bezoekers toegevoegd:

Een leven van vage herinneringen

Dat je zelf geen enkele herinnering hebt aan je vader. Dat er vanuit jouw omgeving nauwelijks herinneringen over hem zijn doorgegeven. Voor veel mensen van na de oorlog is dat nauwelijks voorstelbaar. Voor Grietje de Vries is het de dagelijkse... Lees meer

Dat je zelf geen enkele herinnering hebt aan je vader. Dat er vanuit jouw omgeving nauwelijks herinneringen over hem zijn doorgegeven. Voor veel mensen van na de oorlog is dat nauwelijks voorstelbaar. Voor Grietje de Vries is het de dagelijkse realiteit in haar leven. Toen haar vader Hendrik de Vries in september 1942 werd opgepakt vanwege verzetsactiviteiten was ze een baby van een half jaar. Anderhalf jaar later, op 24 april 1944, werd hij op de Waalsdorpervlakte gefusilleerd. Haar moeder praatte daarna nauwelijks over wat haar vader was overkomen, hoewel ze veel van hem had gehouden. Na het overlijden van haar moeder vond Grietje in de nalatenschap papieren, die iets meer vertelden over leven en sterven van Hendrik de Vries.

Een popje dat Hendrik beschilderde en aan Grietje gaf.

Hendrik de Vries was beeldschilder. Hij beschilderde beelden en beeldjes, die daardoor een veel levendiger uitstraling kregen. In de jaren dertig was hij getrouwd met een Duitse. Dat huwelijk was in 1941 in een scheiding geëindigd. Korte later trouwde hij met Jopie Zoetendorp. Zij was toen al zwanger van Grietje. Ze waren gelukkig en Hendrik beschouwde de geboorte van zijn dochter als het grootste geluk in zijn leven.

Grietje op de arm van haar moeder.

Ondertussen waren de tijden zorgelijk. Na twee jaar oorlog was wel duidelijk wat de Duitsers in hun schild voerden en Hendrik trok daar de consequenties uit. Hij was communist, wilde op zijn manier de wereldvrede bevorderen, besefte dat het nazidom die wereldvrede alleen maar in de weg kon staan en koos voor het verzet. Op zich was het allemaal niet zo schokkend, al had je er wel veel moed voor nodig. Folders rondbrengen. Brandstichten om de bezetter dwars te zitten. Het was genoeg om hem op de radar van de Duitsers te krijgen en die pakten hem in september 1942 op. Hij verdween in het gevang. Eerst op de Weteringschans in Amsterdam, later in Utrecht, nog weer later in het zogeheten Oranjehotel in Scheveningen. Zijn vrouw bezocht hem zo veel dat kon.

Over het Oranjehotel bestaat een boekje. Op de voorpagina daarvan staat:

“In deze bajes

Zit geen gajes

Maar Hollands glorie

Potverdorie…”

Het boekje zelf bevat het verhaal van een gevangene. Een trieste geschiedenis van willekeur en geweld. Van mensen voor wie het Oranjehotel een doorgangshuis was richting het concentratiekamp of het vuurpeloton. Maar het is ook het verhaal van mensen, die door dat alles heen trachtten mens te blijven en daarin slaagden. De gevangene uit het boekje bracht het er levend van af. Hendrik de Vries niet. Twee medegevangenen, ook nog relatief jonge mensen, werden met hem ter dood gebracht. We lezen elders van hen, dat ze zelfs in het zicht van de dood hun verzetsprincipes niet waren vergeten. Geen nazi kon hen van die principes afbrengen.

Tegelijk was Hendrik de Vries een zachtmoedig mens. Hij hield zijn vrouw nadrukkelijk buiten zijn verzetsactiviteiten. “Als ik je niks vertel, weet je niks en da’s maar beter.” Grietje de Vries hoorde van haar oom Wouter hoezeer hij op haar vader gesteld was. Haar oudere neef Klaas vertelde haar over logeerpartijen. Dan gingen Klaas en Hendrik samen vissen, fietsen en wat niet al. “Hij was gek op hem.”

Grietjes moeder kreeg na de oorlog een relatie waaruit nog drie kinderen werden geboren. “Maar ze heeft het altijd moeilijk met vaders dood gehad. Hij was de man in haar leven. Hij wilde vrede in de wereld, zei ze over hem. Daar kwamen zijn communistische opvattingen vandaan. Ook toen hij in het verzet ging, ging het om een betere samenleving.”

Afscheidsbrief aan Jopie en Grietje.

Een family man, dat was hij ook. Voordat gevangenen werden gefusilleerd mochten ze kiezen, een laatste maaltijd of het recht op een laatste brief aan geliefden. Uiteraard koos Hendrik voor het laatste. Het is een ontroerend afscheid van zijn vrouw en zijn kind. Het is ook een getuigenis van hoe hij in de wereld stond en hoe hij voor zijn principes stond. De brief is bewaard gebleven en ligt nu in een vitrine van het Nationaal Monument Oranjehotel.

Zoals gezegd, heel veel weet Grietje de Vries niet van haar vader. Pas een jaar of twintig geleden, na het overlijden van haar moeder, werden er tipjes van sluiers opgelicht. Het bracht haar tot het besluit om haar vader te laten herbegraven op het Nationaal Ereveld Loenen op de Veluwe. Zo probeerde ze hem een plaats te geven, hem bij de levenden te laten voortbestaan.

Nog een bijzonder detail. Onder de overlijdensadvertentie van Hendrik de Vries staat een Bijbeltekst. Dat is best opvallend voor een communist, maar geloof en een krachtige maatschappelijke overtuiging sloten elkaar in het geval van Hendrik de Vries niet uit. Het is een tekst uit Mattheus 25, het 45e vers. “Dan zal Hij hun antwoorden en zeggen: Voorwaar ik zeg u: voor zoo veel gij dit een van deze minsten niet gedaan hebt, zoo hebt gij het Mij ook niet gedaan.”

Grietje koestert de bijbeltjes van haar vader, moeder en haar zelf.

Of zijn inspiratie nu van Jezus kwam, van Marx of van allebei; Hendrik de Vries maakte de juiste keuzes. Ook toen hij daarvoor de hoogste prijs moest betalen.

Sluiten
Bron: Tekst geschreven door Piet Kralt na een interview met dochter G. de Vries

Geplaatst door Coördinator Archief Oorlogsgravenstichting op 20 februari 2020

Hendrik de Vries

Antoon de Vries
Bron: Thea de Vries, nichtje van Hendrik.

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Hendrik de Vries

Thea de Vries
Bron: Antoon de Vries

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Militair Gezag

Thea de Vries
Bron: Antoon de Vries

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Briefje uit de gevangenis

Thea de Vries
Bron: Antoon de Vries

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Briefje uit de gevangenis

Thea de Vries
Bron: Antoon de Vries

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Brief uit de gevangenis van Scheveningen

Thea de Vries
Bron: Antoon de Vries

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Brief uit de gevangenis

Hendrik de Vries
Bron: Thea de Vries, nichtje van Hendrik.

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Hendrik de Vries te paard.

Thea de Vries
Bron: Antoon de Vries

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Hendrik de Vries met tweede vrouw JM Zoetendorp met wie hij in 1942 een dochter kreeg.

Thea de Vries
Bron: Foto album van mijn vader een broer van Hendrik de Vries.

Geplaatst door Thea de Vries op 07 juli 2019

Met Duitse vrouw getrouwd, maar snel gescheiden

Hendrik trouwt in 1935 met de Duitse Ella Moed, maar dat huwelijk strandt in 1941. Zou het echtpaar gebotst zijn omdat zij Duitse was, en hij ervoor koos om in het Verzet te gaan? Precies 2 maanden nadat de scheiding officieel is, trouwt hij met J.M. Zoetendorp, waarmee hij in 1942 een dochter krijgt.
Bron: Persoonskaart Hendrik de Vries, archief Amsterdam

Geplaatst door Yolanda Lippens op 02 mei 2018

De woorden van een ter dood veroordeelde

Een stukje uit een verslag uit 'Ons Verzet' m.b.t. de doodvonnissen van Johannes Meyer, Hendrik de Vries en Tjalling Bakker. De laatste woorden van een ter dood veroordeelde, genoteerd door de oorlogsverslaggever 'Haantje de Voorste'.
Bron: Ons Verzet

Geplaatst door Yolanda Lippens op 01 mei 2018

Drie doodvonnissen voltrokken

Krantenartikel over de doodvonnissen van Hendrik de Vries, Johannes Meijer en Tjalling Bakker op 24 april 1944.
Bron: Telegraaf, 2 mei 1944

Geplaatst door Yolanda Lippens op 01 mei 2018

Hendrik Vries staat ook op:

Voeg zelf een monument toe

Log in om een monument toe te voegen

Voeg zelf een bijdrage toe

Log in om een bijdrage toe te voegen

Nationaal Ereveld Loenen


Vak/rij/nummer B 386

Leg bloemen op dit graf

Wilt u graag bloemen laten leggen op dit graf, dan verzorgen wij dit graag voor u.
Bestel bloemen
Bloemen en kransen

Nationaal archief

Bekijk

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief