Menu

Gerrit Bertus Buunk

1917 - 1945

Oorlogsslachtoffer

Is 27 jaar geworden

Geboren op 04-12-1917 in Boxtel

Overleden op 04-04-1945 in Hattem



Militair onderdeel

Website onderhoud

Zoals u wellicht heeft gemerkt, is onze website veranderd.

Deze is opnieuw gemaakt op een ander CMS platform en daar komen altijd wat problemen uit naar voren. Daar wordt nu hard aan gewerkt en verwachten deze op korte termijn te hebben opgelost.

Zo zijn nog niet alle bijdrages zijn teruggeplaatst, dit gebeurt in etappes, met name ’s nachts. Mist u nog een bijdrage, dan kunt u dit doorgeven, wij zullen u dan informeren wanneer deze is teruggeplaatst.

Het bestellen van bloemen, gaan we ook nog vereenvoudigen. Mocht het bestellen van een bloemlegging niet lukken, neemt u dan contact met ons op.

Onze excuses voor het eventuele ongemak.

Bijdragen

De volgende bijdragen zijn door bezoekers toegevoegd:

Overlijdensbericht

Ben Buunk
Bron: De stem : voor God, koningin en vaderland 15-06-1945

Geplaatst door Wulfert Hop op 19 augustus 2020

Overlijdensbericht

Gerrit Bertus Buunk
Bron: De Rotterdammer 09-06-1945

Geplaatst door Wulfert Hop op 15 augustus 2020

Ereveld Loenen

Ereveld Loenen

Geplaatst door blokhuis op 27 juli 2016

Monument oorlogsslachtoffers Dinkelland

https://oorlogsdodendinkelland.nl/slachtoffers/oude-gemeente-ootmarsum/buunk-gerrit-bertus/

Geplaatst door blokhuis op 14 mei 2016

Boeken & Publicaties.

Door de navolgende auteurs is in hun boek aan Ben Buunk aandacht besteed:*Lou de Jong, Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog”.*dr. Jan Marginus Somer, “Zij sprongen in de nacht”, De Nederlandse Inlichtingendienst te Londen... Lees meer
Door de navolgende auteurs is in hun boek aan Ben Buunk aandacht besteed:*Lou de Jong, Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog”.*dr. Jan Marginus Somer, “Zij sprongen in de nacht”, De Nederlandse Inlichtingendienst te Londen in de jaren 1943 - 1945, uitgeverij van Gorcum & Comp. N.V. (G.A. Hak & drs. H.J. Prakke), Assen - MCML, mei 1950.*Frank Visser, “De Bezetter Bespied”, De Nederlandse Geheime Inlichtingendienst in de Tweede Wereldoorlog, uitgeverij Thieme - Zutphen, oktober 1983.*Eddy de Roever, “Zij sprongen bij maanlicht”, De Geschiedenis van het Bureau Bijzondere Opdrachten en de agenten, Londen 1944 - 1945, 1985, uitgeverij Hollandia.*Coen Hilbrink, “De Illegalen”, Illegaliteit in Twente en het aangrenzende Salland 1940 - 1945, 1989.*J.L. van der Pauw, “Guerilla in Rotterdam”, De paramilitaire verzetsgroepen 1940 - 1945, 1995, Sdu Uitgeverij Koninginnegracht, ‘s-Gravenhage 1995.*Wolter Noordman, de Vijftien Executies, liquidaties aan de IJsseloever, april 1945, Uitgeverij Omniboek.*Ben Buunk, (pseudoniem Hanedoes), Wikipedia, De vrije Encyclopedie. 14 juni 2009. https://nl.wikipedia.org/wiki/Ben_Buunk https://nl.wikipedia.org/wiki/Bureau_Inlichtingen https://nl.wikipedia.org/wiki/Radiodienst_van_de_Raad_van_Verzet https://nl.wikipedia.org/wiki/Fusillademonument_Hattem https://www.defensie.nl/actueel/nieuws/2015/10/16/oorlogshelden-naar-laatste-rustplaats-op-erevelden Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

De Familie Buunk

Gerrit Bertus (Ben) Buunk was op 4 december 1917 in Boxtel geboren. Ben was de jongste zoon van Bernardus Buunk en Neeltje Hoogakker.Ben was de jongste zoon uit een gezin van vier kinderen. Ben had twee broers. Herman en Co. Hij had een zus met... Lees meer
Gerrit Bertus (Ben) Buunk was op 4 december 1917 in Boxtel geboren. Ben was de jongste zoon van Bernardus Buunk en Neeltje Hoogakker.Ben was de jongste zoon uit een gezin van vier kinderen. Ben had twee broers. Herman en Co. Hij had een zus met de naam Betsy.Zijn vader was stationschef bij de Spoorwegen. Toen Ben een jaar was was zijn vader door de Spoorwegen naar Dordrecht overgeplaatst. Kort daarna was het gezin naar Dordrecht verhuisd.Betsy de zus van Ben had aan de ziekte Multiple Sclerose geleden. Haar spieren hadden niet meer willen functioneren. Haar fysieke toestand was met de dag verslechterd. De ziekte van Betsy was voor de ouders een bron van verdriet.De ouders van Ben hadden een rotsvast vertrouwen in de Heer God gehad. Het Geloof had vooral zijn vader op de been gehouden.De vader van Ben was een zeer gelovig mens. Hij was als Ouderling actief binnen de Nederlandse Hervormde Kerk. In het werk dat de vader voor de kerkgemeenschap had verricht had hij zijn troost gevonden. Hij was als Ouderling binnen de Hervormde gemeenschap belast met de ziekenzorg en het ziekenbezoek.Zijn broer Herman had zich door de vrome leefwijze van zijn vader laten inspireren. Na zijn middelbare schooltijd was Herman theologie gaan studeren. Hij was getrouwd. Hij was met zijn vrouw en kinderen in Kortrijk in België gaan wonen. Herman was predikant van de Evangelische Kerk in België. Het was een Kerk van zendelingen. De Evangelische Kerk had vertakkingen over de gehele wereld.Ben was in 1937 opgeroepen om zijn dienstplicht te vervullen. Hij was gelegerd op de Chassékazerne in Breda. In 1938 was hij bevorderd tot wachtmeester. Op 27 februari 1938 had hij als “capitulant” een verbandakte getekend, voor de tijd van tenminste zes jaren.Als gevolg van zijn werk bij de Veldartillerie was Ben van paarden gaan houden. Hij had het plan gehad om na het beëindigen van zijn verbandakte de militaire dienst te verlaten en een paardenstoeterij of een manege te beginnen.Op 10 mei 1940 waren de Duitsers Nederland binnen gevallen. De oorlog had kort geduurd. Op 15 mei 1940 had generaal Winkelman de capitulatie overeenkomst met Duitsland getekend.De Nederlandse Krijgsmacht was gedemobiliseerd. Hitler had besloten dat de Nederlandse Krijgsmacht niet in gevangenschap was afgevoerd. In juni 1940 was de demobilisatie van de Krijgsmacht voltooid. Op 15 juli 1940 was Ben, “Als gevolg van de bevelen van de Duitse Commissaris voor de demobilisatie van de Nederlandse weermacht", met groot verlof gezonden.Ben had op straat gestaan. Hij had geen werk gehad. De droom om een stoeterij of een manege te beginnen was als gevolg van de oorlog in rook opgegaan. De paarden waren door de Duitsers in beslag genomen of in het slechtste geval waren ze naar het slachthuis afgevoerd.Gelukkig had Ben een baan gekregen bij de Grensdienst. Hij was als grenscommies bij de Grensdienst te werk gesteld. Op 23 juli 1940 was hij benoemd tot hulpcommies. Zijn standplaats was Ootmarsum. Hij was te werk gesteld op een grenspost aan de Nederlands-Duitse grens.Anderhalf jaar later, op 1 januari 1942, had hij een vaste aanstelling gekregen. Hij was benoemd tot grenscommies.Op 5 november 1939 was Ben verloofd met Corry Lips. Corry was een jaar ouder dan Ben en ze was afkomstig uit Breda. Op het moment dat hij en Corry het besluit hadden genomen om te trouwen was Ben op eigen verzoek bij de Grensdienst overgeplaatst naar de grensovergang Wernhout aan de Nederlands-Belgische grens. Zijn werkplek was op een steenworp afstand van Breda.Op het moment dat ze het besluit hadden genomen om te trouwen had zich een probleem aangediend. Ben was Nederlands Hervormd. Zijn toekomstige vrouw was Katholiek. Gemengde huwelijken waren in die tijd niet gebruikelijk. Er was zelfs een spreekwoord en dat had geluid: “Twee geloven op een kussen daar slaapt de duivel tussen.”Om een lang verhaal kort te maken. Ben had een verzoek ingediend bij de kerkelijke autoriteiten van de Rooms Katholieke Kerk om tot het katholieke geloof te worden toegelaten. De goedkeuring had om een administratieve reden langer op zich laten wachten dan het bruidspaar had verwacht.Op 19 maart 1942 waren Ben en Corry in het huwelijk getreden. Ze waren in de Sint Anna kerk in Breda getrouwd. Ben was op dat moment nog geen praktiserend Katholiek dus had het bruidspaar van de pastoor geen toestemming gekregen om door de hoofdingang de kerk te betreden en te verlaten. Het bruidspaar had gebruik moeten maken van de zij-ingang. Op 8 december 1942 was het verzoek ingewilligd. De Bisschop van Breda had vervolgens toestemming gegeven tot de doop en toetreding tot de Rooms Katholieke Kerk. Kort na de huwelijksvoltrekking was het jonge echtpaar in Achtmaal gaan wonen.Uit het huwelijk tussen Ben Buunk en Corry Lips was op 5 april 1944 een zoon geboren. De naam van de zoon was Benny Buunk.Op 4 april 1945 was Ben Buunksr door de Duitsers aan de Geldersedijk in Hattem gefusilleerd. De vader en de zoon hadden elkaar nooit ontmoet. Ze hadden elkaar gekend van de foto. Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

Chassékazerne Breda (1939).

Wachtmeester Ben Buunk, rnr. 17.12.04.017., 3e Regiment Veldartillerie, Chassékazerne, Breda.
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

Trouwfoto (1942).

Op 19 maart 1942 was Ben Buunk in het huwelijk getreden met Johanna Cornelia (Corry) Lips (1916-1980).
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

Foto moeder en kind. (1944)

De enige foto die Ben Buunk van zijn zoon had gezien.Zoon Benny Buunk geboren op 5 april 1944. Vader Ben Buunk door de Duitsers gefusilleerd op 4 april 1945.
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

Inlichtingenwerk voor de Ordedienst.

Voordat Ben Buunk zijn besluit had genomen om naar Engeland uit te wijken had hij een korte tijd voor de Ordedienst (OD) inlichtingenwerk verricht. Een incident had hem doen besluiten om zijn medewerking voortijdig te beëindigen. Ben had een... Lees meer
Voordat Ben Buunk zijn besluit had genomen om naar Engeland uit te wijken had hij een korte tijd voor de Ordedienst (OD) inlichtingenwerk verricht. Een incident had hem doen besluiten om zijn medewerking voortijdig te beëindigen. Ben had een vooruitziende blik gehad want kort daarna waren een aantal medewerkers van de OD opgepakt. Enkele leden van de groep, waarvan hij deel had uitgemaakt, waren door de Duitsers terechtgesteld. De rest van de groep was na een showproces vrijgelaten en Ben was met de schrik vrij gekomen.Aan het begin van 1943 was Ben in contact gekomen met Jan Somer. Somer was een voormalig kapitein uit het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Hij was een zogenaamde KNIL-officier. Voor de inval van de Duitsers had Ben, op de manege van de Chassékazerne in Breda, paardrijles gegeven aan Jan Somer. Op deze wijze had hij Somer leren kennen.Somer had een aantal kwaliteiten gehad waardoor hij de mensen om zich heen had kunnen inspireren en motiveren. Tot 1939 had Somer een aantal jaren als docent op de Koninklijke Militaire Academie gewerkt. Voor de inval van de Duitsers was hij werkzaam geweest in Den Haag. Hij was werkzaam geweest op het Algemeen Hoofdkwartier bij de Generale Staf. Somer had verschillende talen gesproken. Een van die talen was Duits. Tijdens zijn verblijf in Den Haag had hij voor het Bureau Buitenlandse Inlichtingendienst de Afdeling Duitsland verzorgd.Na de capitulatie hadden de Duitsers het besluit genomen om de KMA in Breda te laten voortbestaan. Somer had de kans gekregen om als docent op de KMA terug te keren. Naast docent was hij directeur van het aan de KMA verbonden Etnografisch museum geworden. Het museum was gewijd aan tal van volkenkundige aspecten van het toenmalige Nederlands-Indië, Suriname en de Antillen. Somer was een slimme man. Door vriendschappelijke contacten met de Wehrmacht officieren op de KMA aan te knopen was hij in de gelegenheid om inlichtingen in te winnen die voor zijn voormalige collega’s van de inlichtingendienst van groot belang waren. Een groot deel van zijn voormalige collega’s was uitgeweken naar Londen. Van daar uit hadden ze geprobeerd om het werk van de inlichtingendienst voort te zetten.Somer had een kantoor in het museum. Hij had het geluk dat het museum door de Duitse bezetter ongemoeid was gelaten. Vanuit het kantoor in het museum had Somer ongestoord werkzaamheden voor de illegaliteit kunnen verrichten. Zonder dat buitenstaanders hadden geweten wat hij daar precies had uitgevoerd had hij een inlichtingen-netwerk opgebouwd. Het was een netwerk van verzetsmensen die inlichtingen hadden verzameld. Somer had ervoor gezorgd dat deze inlichtingen via koeriers via Zwitserland of Scandinavië naar Engeland waren overgebracht.Kort na zijn tewerkstelling op de KMA was hem door de commandant van het district van de Ordedienst in Breda verzocht om de leiding van de afdeling Ginneken op zich te nemen. Onder de afdeling Ginneken had het belangrijke Luftwaffevliegveld Gilze-Rijen geressorteerd.Het was de Geallieerden opgevallen dat het bescheiden vliegveld bij Gilze-Rijen door de Duitsers fors was uitgebreid en dat het vliegveld intensief was gebruikt. De Duitse vliegtuigen hadden dag en nacht vluchten gemaakt om vooral bombardementen uit te voeren boven Londen. In korte tijd was het Luftwaffevliegveld uitgegroeid tot een vliegbasis van importantie. Het had dus voor de hand gelegen dat de Geallieerden zeer geïnteresseerd waren in het Luftwaffevliegveld.In zijn functie van commandant van de OD-afdeling Ginneken had Somer zijn aandacht gericht op het naburige vliegveld bij Gilze-Rijen. Hij had een verzetsgroep samengesteld die zich speciaal bezig had gehouden met het verzamelen en het vergaren van inlichtingen en informatie over de vliegbasis. Een pater Benedictijn van de Sint Paulus Abdij in Oosterhout had de leiding over de groep gekregen. De Geallieerden waren vooral geïnteresseerd in zaken zoals de opstelling van het luchtafweergeschut, de ligging van de landingsbanen, de ligging van de legeringsruimten en de opstelling van de vliegtuigen.De OD-afdeling Ginneken waaraan Somer leiding had gegeven had geen sabotage opdrachten uitgevoerd. Hun belangrijkste taak was het in kaart brengen van de vijandelijke stellingen en locaties. Voor deze activiteiten had Somer gebruik gemaakt van voormalige militaire collega’s en mensen waarin hij vertrouwen had gehad.Somer had gehoord dat zijn voormalige collega Ben Buunk bij de Grensdienst werkzaam was. Op een dag had hij hem gevraagd om in de buurt van Achtmaal, Zundert, Rijsbergen en Wernhout bepaalde gebieden te verkennen. Hij had hem gevraagd om van bepaalde locaties een kaartje of een schets te maken. Somer had belangstelling gehad voor locaties in de grensstreek waar radio zendgroepen met hun radioapparatuur ongehinderd hun werk hadden kunnen doen.Om de geallieerde artillerie waarnemers een handje te helpen had Ben vanuit de naburige kerktorens de omgeving en het terrein in kaart gebracht. Samen met een collega van de Grensdienst had hij tijdens mijn dienst verkenningen in het grensgebied uitgevoerd. Het was voor hem een kleine moeite om de gevraagde inlichtingen en informatie over het grensgebied in kaart te brengen. De kaartjes en de schetsen had hij afgegeven bij het Etnografisch museum in Breda. Op het moment dat hij met spoed een opdracht had moeten uitvoeren waren bij hem thuis in Achtmaal de documenten opgehaald. Het was maar een keer voorgekomen. Het was ook gelijk de laatste keer dat hij aan de OD zijn medewerking had verleend.De koerier die bij hem het inlichtingenmateriaal had opgehaald was kort daarna door de Sicherheidsdienst (SD) gearresteerd. Als gevolg van de arrestatie van de koerier was de verzetsgroep opgerold.De SD had ook een inval, in het Ginneken, in het woonhuis van Jan Somer gedaan. De inval had niets opgeleverd. Somer was toevallig een paar dagen op dienstreis naar Utrecht. Somer had via zijn vrouw de opdracht gekregen om zich na terugkomst uit Utrecht bij de Dienststelle van de SD, in Breda, te melden. Somer had zich niet gemeld. Hij was ondergedoken in het museum in Breda. Hij had zijn werkplek naar een verborgen ruimte verhuisd. De werkplek was alleen bereikbaar via de bezemkast.In totaal waren er door de SD, in Breda en omgeving, meer dan 30 mensen opgepakt. Op het moment dat de SD Somer niet had kunnen vinden was hij met rust gelaten. Vanaf dat moment was het bij Somer bekend dat de Duitsers op zoek waren naar hem. Hij had begrepen dat zijn leven in gevaar was. Vandaar dat hij het besluit had genomen om naar Engeland uit te wijken.Voor zijn vertrek naar Engeland had Somer aan Ben het advies gegeven om zijn voorbeeld te volgen. Somer had Ben de namen van een aantal personen gegeven die hem bij een eventuele vlucht naar Engeland hadden kunnen helpen. Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

Het "Duivelse Dilemma".

Eind 1942 en begin 1943 was de bezetter met een aantal maatregelen gekomen die het voor de burgers in Nederland niet bepaald eenvoudiger hadden gemaakt. Steeds meer Joden waren vervolgd en naar Duitsland afgevoerd. De Arbeidsdienst was verplicht... Lees meer
Eind 1942 en begin 1943 was de bezetter met een aantal maatregelen gekomen die het voor de burgers in Nederland niet bepaald eenvoudiger hadden gemaakt. Steeds meer Joden waren vervolgd en naar Duitsland afgevoerd. De Arbeidsdienst was verplicht gesteld. In het kort was het er op neer gekomen dat jonge mannen vanaf 18 jaar gedurende 6 maanden in werkkampen bijeen waren gebracht. De bedoeling van de Duitsers was om die jonge gasten iets van het Nationaal Socialisme bij te brengen.Door de leiders van de protestantse en katholieke kerk was vanaf de kansel en de preekstoel deelname aan deze kampen ontraden. Via de illegale pers was deze gedachte ondersteund. Veel van die jonge mannen waren dan ook ondergedoken. Langzamerhand waren mannen gedwongen om in Duitsland te gaan werken. De Duitse oorlogsindustrie had zitten te springen om werkkrachten. Daar was nog bij gekomen dat de officieren opgeroepen waren om zich te laten registreren. Degene die goed van vertrouwen waren hadden zich laten registreren. Nadat de officieren zich op de kazernes hadden gemeld was de val dicht geslagen en de officieren waren in krijgsgevangenschap naar Duitsland afgevoerd.Het gevolg van deze maatregelen was dat het leger onderduikers met de dag was gegroeid. Ook in de directe omgeving van Ben Buunk waren deze maatregelen goed merkbaar. Zijn broer Co had in Dordrecht in zijn ouderlijk huis, in de kelder, ondergedoken gezeten. De oudste broer van zijn vrouw was naar Duitsland in krijgsgevangenschap afgevoerd. Haar jongste broer had in Breda, op de zolder van hun ouderlijk huis, ondergedoken gezeten.Er waren in Dordrecht en Breda tal van vrienden van Ben die hetzelfde lot ten deel was gevallen. Al met al was Ben er niet vrolijk van geworden. Ben was weliswaar werkzaam bij de Grensdienst, maar ook daar had de leiding zich door de waan van de dag laten leiden. Voor de minste of geringste overtreding van de dienst-reglementen waren de commiezen gestraft. In het slechtste geval was je door het diensthoofd naar een afgelegen plaats aan de Nederlandse grens overgeplaatst. Ben had er niet aan moeten denken dat dat hem was overkomen. Het leed voor zijn vrouw Corry was niet te overzien geweest.Op een goede dag was Ben op bezoek bij mijn ouders in Dordrecht. Het toeval had gewild dat zijn oudste broer Herman ook bij zijn ouders op bezoek was. Herman was Evangelisch predikant in Kortrijk in België. Herman had hem het advies gegeven om Nederland te verlaten en naar Engeland uit te wijken. Herman had tal van vrienden gekend die in België, Frankrijk en Zwitserland voor een verzetsorganisatie werkzaam waren.Het was een verzetsorganisatie van protestantse en katholieke geestelijken. De Kerk van Herman had vertakkingen over geheel Europa. Vandaar dat Herman ook in Zwitserland zijn contacten had.Herman had zijn hulp aangeboden in het geval Ben naar Engeland uit had willen wijken. In dat geval had hij er voor gezorgd dat Ben gebruik had kunnen maken van een "vluchtlijn" die door leden van de “Witte Brigade” was onderhouden.Het toeval had gewild dat Ben op weg naar Breda, in Dordrecht, een oude schoolkameraad tegen het lijf was gelopen. Philips, zijn schoolkameraad, was voor de inval van de Duitsers als boordmecanicien bij de KLM werkzaam geweest. Op het moment dat Ben hem had ontmoet had hij in zijn ouderlijk huis ondergedoken gezeten.Philips had het plan om Nederland te verlaten en daarna weer te gaan vliegen. Hij had aan Ben voorgesteld om mee te gaan. Ben had bedenktijd gevraagd. Maar vanaf dat moment hadden de gedachten aan Engeland hem niet meer los gelaten. Het was een moeilijke keuze. Ben was pas getrouwd. Hij had bijna zeker geweten dat Corry, zijn vrouw, het verschrikkelijk had gevonden als Ben haar voor een tijdje had verlaten. Ben had de bui al aan zien komen. Ben had zich voorgenomen om met een paar mensen te gaan praten, die hij in vertrouwen had kunnen nemen. Ben had aan deze mensen zijn “duivels dilemma” voor willen leggen en daarna had hij een weloverwogen keuze willen maken. Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

De vlucht naar Spanje.

Begin augustus 1943 was Ben Buunk samen met zijn schoolkameraad Philips naar Kortrijk in België vertrokken. Ze waren vanuit Breda via Antwerpen naar Kortrijk gereisd. Herman Buunk, de oudste broer van Ben, had voor hen in Kortrijk een... Lees meer
Begin augustus 1943 was Ben Buunk samen met zijn schoolkameraad Philips naar Kortrijk in België vertrokken. Ze waren vanuit Breda via Antwerpen naar Kortrijk gereisd. Herman Buunk, de oudste broer van Ben, had voor hen in Kortrijk een onderduikadres geregeld. Het was de bedoeling dat Ben en zijn reisgezel vanuit Kortrijk naar Spanje waren gereisd. Philips was voor de inval van de Duitsers als boordmecanicien bij de KLM werkzaam geweest. Hij had contacten in Spanje. Hij had de hoop gehad dat deze contacten hem hadden kunnen helpen om in zijn vroegere functie van boordmecanicien bij de KLM aan het werk te gaan.De oorlogssituatie in België was niet veel anders dan in Nederland. Ook België was door de Duitsers bezet. Evenals onze regering had de regering van België in Londen in ballingschap gezeten. Ook in België waren diverse verzetsorganisaties werkzaam. Met de “Witte Brigade”, een verzetsorganisatie bestaande uit politiefunctionarissen, geestelijken en artsen had Herman Buunk goede contacten onderhouden. Om onder de radar van de bezetter te kunnen blijven had je in België de beschikking moeten hebben over goede contacten en vervalste papieren.Herman Buunk was predikant bij de Evangelische Kerk. In Kortrijk was hij voorganger in een kleine kerkgemeenschap. De Evangelische Kerk had deel uit gemaakt van een internationale kerkgemeenschap. Door het internationale karakter van de Evangelische Kerk had Herman de beschikking over contacten die Ben door Frankrijk hadden kunnen helpen. Het kerkgebouw waarin Herman de diensten had geleid had op het terrein van een voormalige pottenbakkerij gestaan. De pottenbakkerij was gedeeltelijk omgebouwd tot een kerkgebouw.De woning van Herman had naast de kerk gestaan. Om de kerkgemeenschap niet in gevaar te brengen waren Ben en zijn reisgezel tijdelijk ondergebracht in een eenvoudige arbeiderswoning. De woning had in een nabijgelegen bosperceel gestaan. Samen met Herman en een contactpersoon, die voor een ondergrondse vluchtlijn werkzaam was, hadden ze een plan uitgewerkt. Het doel was om via Frankrijk en de Franse Pyreneeën naar Madrid te reizen. In Madrid, op het Nederlandse consulaat, hadden mensen gewerkt die hen verder hadden kunnen helpen.De oorlogssituatie in Frankrijk was anders dan in België en Nederland. Frankrijk was verdeeld in twee zônes. Het noorden en het westen van Frankrijk en de kuststreek aan de Atlantische Oceaan waren bezet door de Duitsers. Het zuid-oostelijk deel van Frankrijk was de zogenaamde “Vrije zône”. In dit deel van Frankrijk was het zogenaamde “Vichy-regime” de baas. Aan het hoofd van de regering had maarschalk Philippe Pétain gestaan. Vanuit de stad Vichy had de regering Pétain het land bestuurd. Pétain had met de Duitse nazi´s en de Italiaanse fascisten gecollaboreerd. De twee zônes waren van elkaar gescheiden door de zogenaamde “demarcatie-lijn”. Voor de vluchtelingen die door Frankrijk hadden gereisd was de demarcatie-lijn een serieus obstakel. De grenslijn was door de Duitsers zwaar bewaakt. Eenmaal in de vrije zône was je als vluchteling relatief veilig. De Duitsers hadden door middel van patrouilles de zaak nauwlettend in de gaten gehouden. Als gevolg van de Duitse invloed was het reizen door Frankrijk niet zonder risico’s.Op het moment dat Ben zijn reis had gepland had hij via een koerier zijn vrouw, die in Breda was achtergebleven, op de hoogte gesteld. Omdat Ben afscheid van haar had willen nemen had hij Corry verzocht om zo snel mogelijk naar haar zwager Herman in Kortrijk af te reizen. Niet wetende dat het afscheid definitief was hadden ze er samen met de familie een gezellige avond van gemaakt.Een dag later was Ben samen met zijn reisgezel Philips door Frankrijk naar Spanje gereisd. In Frankrijk waren ze geholpen door mensen van het Franse verzet, die voor de ontsnappingslijn “Dutch-Paris” werkzaam waren. “Dutch-Paris” was een van de belangrijkste en meest succesvolle vluchtroutes naar Spanje. Via deze route waren door het Franse verzet krijgsgevangenen, neergeschoten geallieerde piloten, Joden, verzetsmensen en Engelandvaarders geholpen om vanuit het gebied dat door de Duitsers was bezet te ontsnappen. De Joodse vluchtelingen hadden geprobeerd om zich via deze route in veiligheid te brengen. De rest van de vluchtelingen had zich willen aansluiten bij de Geallieerden. Het reisdoel van de politieke vluchtelingen was Engeland.De leiding van het netwerk van “Dutch Paris” had uit Nederlanders en Fransen bestaan. Hun hoofdkwartier was gevestigd in Lyon. Het netwerk had bestaan uit een aantal vluchtroutes die onderling met elkaar waren verbonden. De vluchtroutes hadden een zogenaamd estafette karakter gehad. Door een estafette-systeem van gidsen waren de vluchtelingen langs de route geleid. Om het risico voor de gidsen te verkleinen waren de gidsen nooit lang op dezelfde plaats gebleven. De medewerkers van het netwerk hadden gezorgd voor vervalste papieren, schuilplaatsen, onderduikadressen, voedsel en andere diensten. De diensten waren niet kosteloos geweest. Er waren medewerkers die er een goed belegde boterham aan over hadden gehouden. De organisatie was financieel ondersteund door de Nederlandse regering in ballingschap.De ontsnappingsroute had gelopen via Brussel, Parijs naar Toulouse. Vanaf Toulouse was de reis naar het verzamelpunt Saint-Girons gegaan. Saint-Girons was een middeleeuws dorp aan de voet van de Franse Pyreneeën. Om de veiligheid te waarborgen hadden de vluchtelingen nooit van te voren de volgende plaats van bestemming geweten. In Saint-Girons waren Ben en zijn reisgezel op een onderduikadres ondergebracht. Ze hadden het advies gekregen om zich schuil te houden en van de gelegenheid gebruik te maken om uit te rusten.In de loop van de week was een groep vluchtelingen samengesteld waarmee het de bedoeling was om de oversteek over de Pyreneeën te maken. De vluchtelingen hadden op afroep beschikbaar moeten zijn. Op een avond hadden ze de opdracht gekregen zich gereed te maken voor de tocht over de bergen.De groep waarbij Ben was ingedeeld was een bont gezelschap van Fransen, Engelsen, Belgen en Nederlanders. Om uit de handen van de Duitsers te blijven hadden ze zich voornamelijk ’s nachts verplaatst. De tocht was niet geheel zonder gevaar. De Duitsers hadden met behulp van speurhonden, op onregelmatige tijden, patrouilles gelopen. Het risico was groot dat ze onderweg waren opgepakt. Een ander doemscenario was dat ze in de bergen waren verongelukt. De kans was niet uitgesloten dat ze een val met de dood hadden moeten bekopen.Vanuit het dal van de lage Pyreneeën had de tocht het gezelschap vluchtelingen de eerste dag door een gevarieerd landschap zoals struikgewas, heuvels en over en een berg geleid. Vanaf de brug over de rivier Saint-Girons was de route gegaan door sprookjesachtige berkenbossen, weidelandschappen, kleine gehuchten en karakteristieke dorpjes. Ze waren steeds dieper de Pyreneeën in gegaan. In de dorpjes hadden primitieve huizen gestaan die gebouwd waren met kleine rotsblokken.De gidsen die hen hadden begeleid hadden er uit gezien als mensen uit primitieve tijden. Zonder kaart of kompas hadden de gidsen hun groep door het onherbergzame gebied geleid. De gidsen hadden het landschap voortreffelijk gekend. Het gros van de gidsen was in de streek geboren en getogen. De gidsen waren lokale boeren, herders, bosarbeiders en jagers. Ze hadden maar een korte reis behoeven te maken. Om de zoveel tijd had een nieuwe gids het werk van zijn voorganger overgenomen. Het was een estafette-systeem dat zijn nut had bewezen. Op deze wijze was het risico om door de Duitsers te worden opgepakt minimaal.De leden van het gezelschap hadden weinig rust gekregen. Op het moment dat ze met veel moeite een steile berg hadden beklommen had na een gevaarlijke afdaling en een zware tocht door een diep dal de volgende steile berg zich aangediend. Het had erop geleken alsof er aan de reis geen einde had willen komen. De leden van de groep waren er soms wanhopig van geworden. Her en der langs de route hadden hutten gestaan. In de hutten hadden ze kunnen uitrusten.Na verloop van tijd was op een hoogte van 2382 meter de top van de col de Craberous opgedoemd. Het paadje over de flank van de berg was niet meer dan een smal geitenpaadje. Even later hadden ze na een stevige klim van ongeveer een uur, over een besneeuwde helling met een dik pak eeuwige sneeuw, de top van de berg bereikt. Daarna was een steile afdaling gevolgd. De tweede klim van de dag had het gezelschap naar de col de Pécouch geleid. De hoogte van de berg was 2494 meter. Op handen en voeten hadden de vluchtelingen over grote rotsblokken moeten klimmen en klauteren. Op het moment dat ze de top van de berg hadden bereikt hadden ze in de verte de volgende berg de Refuge des Estagbous zien liggen. Je had goed moeten kijken want het zicht was ontnomen door een deken van wolken. Uit de wolken had slechts een grillige bergrug gestoken.Op de vierde en laatste dag had de laatste klim naar de col de la Pale de Clauere op het programma gestaan. De hoogte van de berg was 2522 m. Na het nodige klim en klauterwerk hadden ze de top van de hoogste berg van de drie cols bereikt. Op de extreem steile stukken van de berg waren metalen kabels aan de rotsen bevestigd. Na de beklimming was een mars gevolgd van drie kwartier. Tijdens de mars hadden ze gelopen door de eeuwige sneeuw. Op het moment dat ze eindelijk de Spaanse grens hadden bereikt, waren ze meer dood dan levend.Op het moment dat Ben vanaf een heuvel, in de verte, het vrije Spanje had zien liggen had hij spontaan de tranen in zijn ogen gekregen.Na een lange en steile afdaling door schitterende weidelandschappen, dichte dennenbossen, langs bergbeekjes en watervallen waren ze na drie dagen het eerste teken van beschaving tegen gekomen. Het was een goed begaanbare onverharde weg. Daarna hadden ze nog een paar uur gelopen voordat ze eindelijk het Spaanse dorp Alós d’Isil hadden bereikt.In vier dagen tijd hadden ze drie cols van de buitencategorie beklommen. De hoogte van de bergen had gevarieerd tussen de 2300 en 2500 meter. Na de oorlog was de route die ze waren gegaan “Le chemin de la Liberté” genoemd. Het was de titel van een speelfilm die over deze vluchtroute was gemaakt. De vluchtroute was 75 km lang met als eindpunt het Spaanse dorp Alós d’Isil. Vanuit Alós d’Isil waren ze op een boeren kar naar Esterri d’Aneu gereden. Daarna was de reis comfortabeler verlopen. Ze waren met de bus naar Barcelona en vervolgens met de trein naar Madrid gereisd.Na omzwervingen door België, Frankrijk en de Pyreneeën was Ben met zijn reisgezel Philips in Madrid aangekomen. Ze hadden hun intrek genomen in Hotel Mora. In het hotel hadden ze van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij te komen van de gevaarlijke en enerverende tocht door de Pyreneeën. Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 27 oktober 2015

Campo de Extranjeros" in Miranda de Ebro.

Het was inmiddels september 1943. Na omzwervingen door België, Frankrijk en de Pyreneeën was Ben Buunk in Madrid aangekomen. Hij had zijn intrek genomen in Hotel Mora. Ben en zijn reisgezel Philips hadden van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij... Lees meer
Het was inmiddels september 1943. Na omzwervingen door België, Frankrijk en de Pyreneeën was Ben Buunk in Madrid aangekomen. Hij had zijn intrek genomen in Hotel Mora. Ben en zijn reisgezel Philips hadden van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij te komen van de enerverende en gevaarlijke tocht door de Pyreneeën.De rustpauze van de twee vluchtelingen had maar kort geduurd. Na een verblijf van enkele dagen had het noodlot toe geslagen. Bij een zoekactie in hun hotel waren ze door de Spaanse Guardia Civil gearresteerd. Tijdens het verhoor op het politiebureau hadden ze aan de commandant van de Guardia Civil verteld dat ze politieke vluchtelingen waren. De commandant had daar geen boodschap aan gehad. Ben had hem gevraagd of hij hen had willen doorsturen naar de Nederlandse Ambassade in Madrid. De commandant was onvermurwbaar. Hij had hun verzoek niet in behandeling willen nemen. Van hogerhand had hij de opdracht gekregen om vluchtelingen die Spanje, illegaal waren binnengekomen, af te leveren in Miranda de Ebro in Burgos.Ben en zijn reisgezel waren met een politiewagen van de Guardia Civil naar de provincie Burgos gebracht. In een vluchtelingenkamp in Miranda de Ebro waren ze opgesloten. Het was een kamp waarin ongewenste vreemdelingen die Spanje illegaal waren binnen gekomen waren opgesloten. Ben had van geluk mogen spreken. Een paar maanden daarvoor had Generaal Franco de politieke vluchtelingen onmiddellijk aan de Duitsers uitgeleverd. Op het moment dat Franco had ingezien dat de Duitsers de oorlog hadden verloren, had hij zijn beleid gewijzigd. Als gevolg van deze politieke koerswijziging waren vanaf eind 1943 de Engelandvaarders tijdelijk in het “Campo de Extranjeros” in Miranda de Ebro opgesloten.Nadat Ben in het kamp was aangekomen was hij kaal geschoren. Het was om de hoofdluis te bestrijden. Het gros van de gevangenen was gekleed in vodden. Het grootste gedeelte had erbij gelopen als landlopers. Sanitair was er nauwelijks. De hygiëne had een lage prioriteit gehad. De gevangenen hadden de beschikking gehad over twee kranen met koud stromend water. Als gevolg van de slechte hygiënische omstandigheden hadden de gevangenen onder de wandluizen gezeten. Na een paar maanden hadden de Spanjaarden zelfs de grootste praatjesmakers stil gekregen. Zelfs atletisch gebouwde kerels met een energieke uitstraling waren na een tijdje mentaal gebroken. Met de dag waren de gevangenen geestelijk afgetakeld. Dankzij de sociale controle van de lotgenoten, die al langer onder deze omstandigheden hadden geleefd, waren ze op de been gebleven.In het kamp had elke barak een leider gehad. Het was meestal een uit de kluiten gewassen gevangene die door de staf van het kamp was aangewezen. De leider van de barak had de taak gehad om de orde te bewaren en de zaak in de gaten te houden. In het geval er in de barak ongeregeldheden waren uitgebroken dan had de leider dat aan de kampleiding moeten melden. Door de kampleiding was ook iemand aangewezen als nachtwaker. De nachtwaker had er voor moeten zorgen dat de gevangenen elkaar niet tijdens de nachtrust hadden bestolen. De nachtwaker had ervoor moeten zorgen dat niemand van de gevangenen tijdens de nacht de benen had genomen.De leiding van het kamp had de gevangenen steeds op het hart gedrukt, dat ze het verblijf in het kamp niet als straf hadden moeten zien. Het kamp was een tijdelijke opvang voor ongewenste en illegale vreemdelingen. Ze hadden in vrijheidsbeperking gezeten omdat ze het land niet hadden mogen verlaten. Gevangenen met geld hadden een voorkeursbehandeling gekregen. Het was toegestaan om uit het dorp Miranda eten te laten halen. Er had zelfs een mogelijkheid bestaan om vrouwelijk gezelschap op te laten draven. Het waren jonge boerinnen, uit het naburige Miranda, die voor een kleine vergoeding hun diensten hadden aangeboden. Om van dit voorrecht gebruik te kunnen maken had men de kampleiding om moeten kopen.De gevangenen waren in de gelegenheid gesteld om vanuit het kamp post te verzenden. Ben had regelmatig brieven gestuurd naar mijn broer Herman in Kortrijk. Herman had ervoor gezorgd dat de brieven bij zijn echtgenote en bij zijn familie in Dordrecht waren afgeleverd. Ben en zijn familie hadden er rekening mee gehouden dat de brieven door de Spaanse politie en door de Duitsers waren gecensureerd. Vandaar dat was afgesproken om tijdens de briefwisseling de woorden met zorg te kiezen.Begin oktober 1943 had Ben van zijn broer Herman een brief ontvangen. In die brief had Herman geschreven dat Corry, de echtgenote van Ben, in blijde verwachting was. Ben was blij met het bericht. In de brief die hij aan zijn vrouw had geschreven had hij haar voorgesteld om hun toekomstige zoon Benny te noemen, want voor hem had het vastgestaan dat ze een zoon hadden gekregen.Ben was super trots op mijn naderend vaderschap. Met het vaderschap in het vooruitzicht was hij dubbel gemotiveerd om samen met de Geallieerden de Duitse Bezetter uit zijn land te jagen. Ben had de verantwoordelijkheid voor het naderende vaderschap gevoeld. Toch had hij er geen moment over nagedacht om zijn missie te beëindigen. Ben had zijn beste krachten willen geven aan de bevrijding van zijn land. Ben had mijn zoon een goede toekomst willen bieden. Een toekomst in een soeverein land en niet onder het juk van de Duitsers. Na alle ontberingen die Ben had meegemaakt, had hij zich voorgenomen om op de ingeslagen weg verder te gaan. Ben had geen twijfels gehad. Hij was er vast van overtuigd dat hij, na het succesvol volbrengen van zijn missie, zijn zoon in zijn armen had kunnen sluiten.Na een verblijf van een paar maanden in het “Campo de Extranjeros” in Miranda de Ebro waren de Nederlandse gevangenen met behulp van de Nederlandse Consul in Madrid op bepaalde voorwaarden vrij gelaten. Ze hadden hun erewoord moeten geven dat ze niet zonder toestemming van de autoriteiten het land hadden verlaten. Na ontslag uit gevangenschap had Ben zijn intrek genomen in het “Grandes Hoteles Internacional” in Madrid. “Internacional” was een groot hotel met ruim 100 kamers. In het hotel waren alleen Engelandvaarders ondergebracht.Philips, de reisgezel van Ben, was op zoek gegaan naar mensen die hem bij een vliegtuigmaatschappij aan het werk hadden kunnen helpen. Hij was geen Engelandvaarder, vandaar dat hij in een ander hotel was ondergebracht. In “Internacional” had Ben een aantal mensen ontmoet waarmee hij in Burgos gevangen had gezeten. In het relatief veilige Madrid hadden de grootste praatjesmakers onder hen weer praatjes gekregen. Ze hadden van hun laatste geld nieuwe kleding gekocht. Daarna hadden ze zich in het mondaine Madrid als jonge dandy's gedragen.Al snel was Ben erachter gekomen dat de mensen op de Nederlandse Ambassade niet van plan waren om hem verder te helpen. Met de belofte om een uitreisvisum te verzorgen was hij door de Consul aan het lijntje gehouden. Het personeel op de ambassade had blijk gegeven van een beschamende onverschilligheid. Het was hem duidelijk dat de leden van de Ambassade geen ruzie met de Spaanse autoriteiten hadden willen krijgen. Ben had de indruk gekregen dat het hem niet was gelukt om langs deze route naar Engeland te reizen. Op het moment dat Ben de moed al bijna had opgegeven had hij op 8 november 1943 van de Nederlandse Consul een uitreisvisum gekregen.Vanuit Spanje had Ben zijn vrouw regelmatig brieven gestuurd. De brieven hadden een tweeledig doel gediend. Enerzijds had hij geprobeerd om haar op de hoogte te houden van zijn poging om Engeland te bereiken. Anderzijds had hij geprobeerd om haar, in haar toestand, een hart onder de riem te steken.In hotel “Internacional” had Ben, Andries Ausems leren kennen. Ausems had voor de oorlog als werktuigbouwkundige bij Fokker gewerkt. Hij was in het verzet gegaan. Hij had nauw met Jan Thijssen, de leider van de Raad van Verzet, samen gewerkt. Ausems was door Thijssen, met een speciale boodschap, naar de Nederlandse regering in Londen gestuurd. Het was gebleken dat ze nagenoeg via dezelfde vluchtroute naar Madrid waren gereisd. Ausems was enige tijd later dan Ben in Madrid aangekomen. Ausems had het geluk gehad dat een verblijf in het kamp in Burgos hem bespaard was gebleven.Op 5 december 1943 was ten huize van de Nederlandse Gezant in Madrid het Sint-Nicolaas gevierd. Tijdens het feest had Ben Jan Somer ontmoet. Somer was inmiddels bevorderd tot majoor en hij was het hoofd van het Bureau Inlichtingen geworden. Somer en Ben hadden in Breda voor de Ordedienst illegaal werk verricht. Daarnaast hadden ze elkaar gekend vanuit hun diensttijd in Breda. Het had de beide mannen goed gedaan om elkaar weer te ontmoeten.Omdat de toevoer van Engelandvaarders vanuit Spanje had gestagneerd was er in Londen een tekort aan geheim agenten ontstaan. Somer had Ben naar zijn plannen gevraagd. Hij had Ben gepolst of hij er iets voor had gevoeld, om in Londen, een opleiding bij de inlichtingendienst te volgen. Hij had Ben in overweging gegeven om er over na te denken.Ook Ausems had een gesprek met Somer gehad. Zijn boodschap voor de Nederlandse autoriteiten in Londen was kennelijk zo belangrijk dat Somer hem had aangeboden om met hem mee naar Londen terug te reizen. Een paar dagen later had Ben van Somer het bericht gekregen dat hij tot de uitverkorenen had behoord, die zich in Londen, bij het hoofd van het Bureau Inlichtingen, hadden mogen melden.Op 10 december 1944 was Philips, de reisgezel van Ben, naar Lissabon vertrokken. Hij was bij de KLM, in zijn vroegere functie van boordmecanicien, aangenomen. Hij was gaan vliegen op de lijn Lissabon-Londen. Medio december 1944 was Ausems samen met Somer uit Madrid naar Londen gereisd. Kort daarna had Ben de beschikking gekregen over een doorreis visum. Na een lange treinreis had Ben de Portugese kust bereikt. In het begin van januari 1944 was Ben in Lissabon aangekomen. Vanaf Lissabon was Ben, met de hulp van zijn reisgezel Philips, als verstekeling aan boord van een oude Douglas van de KLM, naar Londen gevlogen. Op 19 januari 1945 had Ben vaste voet op Engelse bodem gezet. Na rondzwervingen door België, Frankrijk, Spanje en Portugal had Ben eindelijk mijn reisdoel bereikt. Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 26 oktober 2015

Engelandvaarder.

Als verstekeling aan boord van een oude Douglas van de KLM was Ben Buunk vanuit Portugal naar Londen gevlogen. Het was 19 januari 1944 toen Ben vaste voet op Engelse bodem had gezet. De eerste Engelsen waarmee Ben kennis had gemaakt waren twee... Lees meer
Als verstekeling aan boord van een oude Douglas van de KLM was Ben Buunk vanuit Portugal naar Londen gevlogen. Het was 19 januari 1944 toen Ben vaste voet op Engelse bodem had gezet. De eerste Engelsen waarmee Ben kennis had gemaakt waren twee agenten van de Britse Inlichtingendienst MI-5. De agenten hadden hem kort na zijn aankomst een verhoor afgenomen. Het waren de normale formaliteiten waaraan de Engelandvaarders, die in Engeland waren aangekomen, hadden moeten voldoen.Na het verhoor was Ben samen met nog een aantal Engelandvaarders, in een gereedstaande auto, naar de Royal Patriotic School in Londen, afgevoerd. Ter plaatse hadden de agenten van de Nederlandse Politie Buitendienst hem verhoord. Evenals de medewerkers van MI-5 hadden de Nederlanders willen weten waarom Ben naar Engeland was uitgeweken.Na vrijgave door MI-5 en de Nederlandse Politie Buitendienst, was Ben samen met nog een aantal Engelandvaarders tijdelijk in “Oranje Haven” ondergebracht. In “Oranje Haven” was de “Indelingsraad” van de Nederlandse Krijgsmacht gevestigd. Het gebouw was gelegen aan Hyde Park Place. In “Oranje Haven” had de indeling van de Engelandvaarders plaats gevonden.Op 19 januari 1944 was Ben ingedeeld bij de Nederlandse Brigade in Londen. Vervolgens hadden er een aantal testen en selectie gesprekken plaats gevonden. Op 16 februari 1944 was Ben overgeplaatst naar het Detachement Londen. Het detachement was onderdeel van het Bureau Bijzondere Opdrachten (BBO).Vervolgens had Ben zich mogen melden op het hoofdkwartier van het Bureau Inlichtingen. Het hoofdkwartier was gehuisvest in Lowndes Square, in Knightsbridge. Het gebouw was gelegen ten zuiden van Hyde Park. Na aankomst op het hoofdkwartier had een selectiegesprek plaats gevonden. De majoor Jan Somer had samen met zijn rechterhand luitenant Gijs de Jong de selectiecommissie gevormd. Jan Somer was een goede bekende van Ben. Samen hadden ze in Breda voor de Ordedienst gewerkt. Somer was het Hoofd van het Bureau Inlichtingen en De Jong was belast met de selectie en de opleiding van de radiotelegrafisten.Op 1 maart 1944 was Ben administratief ingedeeld bij het wapen der Artillerie. Hij had een verbandakte getekend om voor zes jaren, als vrijwilliger, bij de Koninklijke Landmacht te dienen. Zijn verbandakte was bekrachtigd per 13 maart 1944 en de verbintenis was ingegaan op 1 maart 1944.Een paar dagen later, op 20 maart 1944, was Ben samen met een aantal andere Engelandvaarders, door Hare Majesteit Koningin Wilhelmina in audiëntie ontvangen. Als blijk van waardering, voor de ontsnapping uit bezet gebied, had Hare Majesteit aan hem een hoge militaire dapperheidsonderscheiding toegekend. Het “Kruis van Verdienste”.De andere dag was Ben overgebracht naar “Huize Anna”. In “Huize Anna” was de opleiding voor de agenten van het Bureau Inlichtingen ondergebracht. “Huize Anna” was de Nederlandse benaming voor het Engelse buitenhuis “Glenleigh”. Het typisch Engelse buitenhuis had in het dorp West Dulwich gestaan. Het dorp was gelegen op ongeveer 8 miles ten zuiden van de City of Londen.Tijdens de opleiding waren de cursisten apart gehouden van de rest van de agenten. De opleiding had bestaan uit diverse militaire vakken zoals; psychische en fysieke testen, kennismaking met de Engelse zusterorganisatie (SIS), kennis van de eigen organisatie, militaire opleiding, wapenopleiding, verbindingen, codeleer en veiligheid.Na de algemene Secret Intelligence Service (SIS) opleiding had Ben de opleiding radiotelegrafie gevolgd. Tijd voor ontspanning hadden de cursisten nauwelijks gehad. Tijdens het laatste gedeelte van de opleiding had Ben leren parachutespringen. Voor de para-training waren de cursisten naar een trainingsveld van de Royal Airforce, in de omgeving van Manchester, verhuisd. De oefeningen hadden plaats gevonden op een afwerpterrein in de omgeving van Ringway Airport.Op 1 juli 1944 had Ben de opleiding tot agent, van het BI, met goed gevolg afgesloten. De opleiding had ruim 4 maanden geduurd.Op 4 juli 1944 was Ben voor de tweede keer door Hare Majesteit Koningin Wilhelmina in audiëntie ontvangen.Op 5 juli 1944 had Ben samen met zijn collega George Hooijer de opdracht gekregen om zich gereed te maken om boven bezet Nederland te worden afgeworpen. Ben was gebriefd en hij had zijn laatste instructies ontvangen. Ben was bestemd voor de Radiodienst van de Raad van Verzet (RVV). Zijn opdracht was om het radiocontact te verzorgen tussen de leiding van de verzetsorganisatie en de militaire autoriteiten en de regering in Londen.Op de avond van 5 juli 1944 waren de beide agenten in een geblindeerd voertuig naar Tempsford gebracht. Tempsford was een gehucht op het platte land van Bedfordshire. In Tempsford was een geheime basis van de Royal Airforce ingericht. De basis was de thuisbasis voor het 161 Squadron.Het Squadron had de taak om speciale vluchten uit te voeren voor de Britse en Nederlandse Inlichtingendiensten.Op die bewuste woensdagavond van 5 juli 1944 hadden er op de vliegbasis vier Lockheed Hudson toestellen gereed gestaan om op die avond te worden ingezet.Het toestel dat voor Ben Buunk en zijn collega George Hooijer had klaar gestaan was om 23.37 u vertrokken. De codenaam van de operatie was “Operation St. Mark”. De vlucht was voorspoedig verlopen.De vluchtroute was Vlieland, Heerde, richting Lochem. Het “pinpoint” was zonder problemen bereikt. De agenten waren in de omgeving van het “Kasteel Oolde” boven Laren in de provincie Gelderland afgeworpen. De beide agenten waren in de tuin van het landgoed veilig neer gekomen.Het eerste aanloopadres van Ben was op het “Kasteel Oolde”. In het landhuis had zijn contactpersoon Willem, Lodewijk, van Welderen, baron Rengers gewoond. Rengers was de burgemeester van de Achterhoekse Gemeente Laren.Ruim 1700 Nederlandse mannen en vrouwen waren in de oorlogsjaren, na veel moeilijkheden te hebben overwonnen, in Engeland of in een ander geallieerd gebied aangekomen. De Engelandvaarders waren in de navolgende aantallen over de diverse diensten en krijgsmachtdelen verdeeld; Landmacht 332, Royal Airforce 118, Royal Navy 397, KNIL 176, Koopvaardij 164, Nederlandse Overheid in Londen 129. 111 mannen en vrouwen waren als geheim agent ingedeeld bij het Bureau Inlichtingen en het Bureau Bijzondere Opdrachten. Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 26 oktober 2015

Agenten v/h Bureau Inlichtingen.

In "Huize Anna" was de opleiding voor de agenten van het Bureau Inlichtingen ondergebracht. "Huize Anna" was de Nederlandse benaming voor het Engelse buitenhuis "Glenleigh". Het buitenhuis stond in het dorp West Dulwich. Het dorp was gelegen op... Lees meer
In "Huize Anna" was de opleiding voor de agenten van het Bureau Inlichtingen ondergebracht. "Huize Anna" was de Nederlandse benaming voor het Engelse buitenhuis "Glenleigh". Het buitenhuis stond in het dorp West Dulwich. Het dorp was gelegen op ongeveer 8 mijl ten zuiden van de City of Londen.De foto is gemaakt in juli 1944. Ben Buunk zit op de tweede rij, gehurkt, midden. Sluiten
Bron: Archief Ben Buunk

Geplaatst door Ben Buunk op 25 oktober 2015

Monument

Het monument aan de Geldersedijk in Hattem.De plaats waar Ben Buunk op 4 april 1945 werd gefusilleerd.https://nl.wikipedia.org/wiki/Fusillademonument_Hattem
Bron: Wikipedia

Geplaatst door Ben Buunk op 25 oktober 2015

Staat van Dienst.

Op 1 maart 1937 werd Ben Buunk als Gewoon Dienstplichtige ingelijfd bij het 3e Regiment Veldartillerie. Locatie: Chassékazerne te Breda.Hij behoorde tot de lichting 1937, lot nr. 43, Militair registratienummer: 17.12.04.017.zijn staat van... Lees meer
Op 1 maart 1937 werd Ben Buunk als Gewoon Dienstplichtige ingelijfd bij het 3e Regiment Veldartillerie. Locatie: Chassékazerne te Breda.Hij behoorde tot de lichting 1937, lot nr. 43, Militair registratienummer: 17.12.04.017.zijn staat van dienst:miv 7 april 1937, Bestemd voor de opleiding tot onderofficier. miv 9 augustus 1937, Korporaal titulair. miv 9 september 1937, Korporaal. miv 1 november 1937, Wachtmeester titulair. miv 27 februari 1938, Wachtmeester. Bij M.B. van 10 februari 1938, IIIe Afd B. no. 101 is hem vergund om, overeenkomstig het bepaalde bij L.O. 1936, No.29 in de zin van artikel 33 der Dienstplichtwet en op de voet van het “Capitulantenreglement 1935” voor ten minste zes jaren in werkelijke dienst te blijven welke termijn ingaat de 27e februari 1938. miv 15 juli 1940, Als gevolg van de bevelen van de Duitse Commissaris voor de demobilisatie van de Nederlandse weermacht met groot verlof. miv 19 januari 1944, In Engeland aangekomen en op dato in werkelijke dienst. Ingedeeld bij de Brigade. miv 16 februari 1944, Overgeplaatst bij het Detachement Londen (B.B.O.) miv 1 maart 1944, Bij het wapen der Artillerie voor zes jaren verbonden als vrijwilliger bij de Koninklijke Landmacht. miv 13 maart 1944, Verbandakte bekrachtigd bij K.B. van 20 maart 1944, No. 1, Kruis van Verdienste toegekend. miv 4 april 1945, Te Hattem gefusilleerd. Bij K.B. van 30 november 1948, No. 11, Postuum toegekend de Bronzen Leeuw wegens bedrijven van bijzondere moedige en beleidvolle daden t.o.v. de vijand.De tradities van het 3e Regiment Veldartillerie werden overgenomen door het Vuursteun Commando.Op 15-10-2015 werd door de Commandant van het Vuursteun Commando het Mobilisatie-Oorlogskruis postuum aan G.B.Buunk uitgereikt. De onderscheiding werd door Ben Buunk de zoon van G.B.Buunk in ontvangst genomen.Op 15-10-2015 werden de stoffelijke resten van Ben Buunk door militairen van het Vuursteun Commando naar zijn laatste rustplaats op het Nationaal Ereveld Loenen, in Loenen gedragen. Sluiten
Bron: Archief ministerie van Defensie.

Geplaatst door Ben Buunk op 24 oktober 2015

Radiodienst

In de nacht van 5 op 6 juli 1944 werd Ben Buunk boven Laren in de provincie Gelderland geparachuteerd.Ben Buunk had de opdracht om na zijn aankomst in bezet Nederland steun te gaan verlenen aan de Radiodienst van de Raad van Verzet.Na eerst in... Lees meer
In de nacht van 5 op 6 juli 1944 werd Ben Buunk boven Laren in de provincie Gelderland geparachuteerd.Ben Buunk had de opdracht om na zijn aankomst in bezet Nederland steun te gaan verlenen aan de Radiodienst van de Raad van Verzet.Na eerst in Rotterdam werkzaam te zijn geweest, kreeg hij als gevolg van de gewijzigde militaire situatie, in september 1944 opdracht om zich naar het Oosten van Nederland te verplaatsen om seinposten in te richten boven de IJssellinie.https://nl.wikipedia.org/wiki/Radiodienst_van_de_Raad_van_Verzet Sluiten
Bron: Wikipedia

Geplaatst door Ben Buunk op 24 oktober 2015

Bureau Inlichtingen

Ben Buunk was een Engelandvaarder. Op 13 maart 1944 werd hij op Chester Square, het hoofdkwartier van het Bureau Inlichtingen, in Londen, aangenomen in de functie van agent bij het Bureau Inlichtingen (BI).Hij maakte deel uit van de 44 agenten... Lees meer
Ben Buunk was een Engelandvaarder. Op 13 maart 1944 werd hij op Chester Square, het hoofdkwartier van het Bureau Inlichtingen, in Londen, aangenomen in de functie van agent bij het Bureau Inlichtingen (BI).Hij maakte deel uit van de 44 agenten die in de periode tussen 11-3-1943 en 12-4-1945 door de leiding van het BI, tijdens 26 vluchten, boven bezet Nederland werden geparachuteerd.Van de 44 agenten kwamen er 17 agenten om het leven, waaronder Ben Buunk.Op 4 april 1945 werd hij aan de Geldersedijk in Hattem door de Duitsers gefusilleerd.https://nl.wikipedia.org/wiki/Bureau_Inlichtingen Sluiten
Bron: Wikipedia

Geplaatst door Ben Buunk op 24 oktober 2015

Mobilisatie-Oorlogskruis

Door de minister van Defensie op 22 september 2015 postuum toegekend aan G.B.Buunk. CDC 024/2015056821, Mil.reg.nr. 17.12.04.017. Door C-Vuursteun Commando postuum uitgereikt op 15-10-2015.
Bron: Koninklijk besluit van 1 oktober 1992 (Stb. 559).

Geplaatst door Ben Buunk op 24 oktober 2015

Bericht Herbegrafenis 15-10-2015

https://www.defensie.nl/actueel/nieuws/2015/10/16/oorlogshelden-naar-laatste-rustplaats-op-erevelden
Bron: Ministerie van Defensie

Geplaatst door Ben Buunk op 23 oktober 2015

Biografie Ben Buunk

https://nl.wikipedia.org/wiki/Ben_Buunk
Bron: Wikipedia

Geplaatst door Ben Buunk op 23 oktober 2015

Overlijdensadvertentie

Overlijdensadvertentie

Geplaatst door blokhuis op 29 augustus 2015

Monument

Monument aan de Geldersedijk te Hattem.
Bron: Werkgroep Oorlogsslachtoffers Dinkelland

Geplaatst door blokhuis op 04 juli 2015

Bronzen Leeuw

Geplaatst door blokhuis op 04 februari 2015

Kruis van Verdienste

Geplaatst door blokhuis op 04 februari 2015

Monument aan de Geldersedijk te Hattem. Onderscheiden met het Kruis van Verdienste door koningin Wilhelmina,postuum onderscheiden met de Bronzen Leeuw en de Herinneringspenning Raad van Verzet in het Koninkrijk der Nederlanden Brigade Rotterdam.

Geplaatst door blokhuis op 04 februari 2015

Geplaatst door Stichting WO2 Sporen JvZ op 31 december 2013

Voeg zelf een bijdrage toe

Log in om een bijdrage toe te voegen

Nationaal Ereveld Loenen


Vak/rij/nummer E 1413

Monument

Naam:
Denekamp, monument oorlogsdoden Dinkelland

Plaats:
Dinkelland

Leg bloemen op dit graf

Wilt u graag bloemen laten leggen op dit graf, dan verzorgen wij dit graag voor u.
Bestel bloemen
Bloemen en kransen

Nationaal archief

Bekijk

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief